دربی نهایت عشق

وقتی به زندگی نگاه می کنم می بینم عشق چه زود اومد

شیشه دلم روشکست ورفت.حالاست که حس می کنم تو

زندگیم یه واژه هست که میون هیاهوی دوستت دارم ها گم

شده یا شایدم خودشو به وادی نسیم سپرد تا از من جدا شه

وقتی رفت قلبم مرد،شاید اگه اون واژه بودخاطره بی کسی ها

تکرار نمی شدتا من غریبونه تو غربت لحظه ها بشکنم.شاید یه

باردیگه عطر یاسمن به سراغ دفترچه  عشقم می رفت وتمام

جاده های خالی رو با اسم تو معطر می کرد.رویای من اگربودی

اگه می موندی غروب جای طلوع زندگیمون رونمی گرفت.می

دونی تا حالا چندباربه آسمون خیره شدم تا ستاره عشق تو رو

 پیدا کنم ولی تو نامهربونی کردی وهیچ نشونی از عشق باقی

نذاشتی.تو رفتی  اما دلم دیوونه نگاهت شدواسر محبت.

خورشیدگمشده من حالا من موندم با یه دنیا حسرت، حسرت

اون روزاییکه چشمات به روم لبخند می زد ومن بی تفاوت

آسمون چشماتو پراز اشک می کردم تا به خاطر تمام غصه های

 بی کسیت گریه کنی! من موندم ویه دنیا آشفتگی با یه قلب

پریشون ویه بغل خاطره گمشده؛حالا من میون این همه قصه

 فقط به دنبالیه واژه ام،یه اسم،یه اسم مقدس که اگه می اومد

تمام گلای دنیا رو پیشکش مهربونیش می کردم وعکسشو تو

قلب لحظه ها جا می دادم تا همه می فهمیدن لحظه لحظه

های زندگی من فقط همینه وبس!!!

عشق من اینو بدون اگه هستم اگه نفس می کشم

اگه قدمی برمیدارم به خاطر وجود تو هست .من تنها با یگانه

عکست روز وشب را میگذرانم وبه این امید زنده هستم که روزی

 می آیی .می آیی وبه تنهاییم برای همیشه خاتمه میدهی...

                    دوستت

                            دارم!

وقتی که تمامی غم های عالم بر روی دلم سنگینی می کند

تنها تویی که مرا آرام جانی.درتمام لحظاتی که خود را تنها

میپندارم ناگهان این صدای توست که مرا به خود می خواند

اکنون این منم وکوهی ازحسرت با تونبودن.عزیز دلم آنگاه که

برلبان زیبای تو خنده می نشیند زیباترین لحظاتی است که

تاکنون آن را درک کرده ام و وقتی که دراثرنامهربانی زمانه

صدای مهربانت می لرزد بند بند استخوانم ازهم می گسلد.

زیبای من مرا یاری آن نیست تا لحظه هایی که تو را درآغوش

میکشم به تصویر بکشم.آن هنگام بدون شک همه خوبی ها

وآرزوهایم را درآغوش دارم و تو می دانی .... می دانی که چه

سخت است وقتی می اندیشم که همه این داشتن ها زود گذر

است ودرنهایت تو از من نیستی،براستی چه می شد اگر می

توانستیم تمامی لحظاتمان را بدون توجه به غیر با هم باشیم؟

می دانم که بر این آرزوی محال من می خندی ولی ای کاش...

مرگ آن نیست که در قبرسیاه دفن شوم

مرگ آن است که ازخاطر تو با همه ی خاطره ها محو شوم.

اشکی که بی قرار است

   پشتی که بی پناه است

       دستی که بسته است

           پایی که خسته است

              حرفی که صادق است

                   شرمی که آشناست

                      دلی که عاشق است

                                 دارایی من است

                                              ارزانی تو 

دفتر عشق تموم شد

به انتظارت خواهم ماند...

تا ابد برای همیشه

بسوی من باز خواهی گشت

پس

با همه توانم تلخی این انتظار را

تحمل میکنم...

                          دیگه با من آشنا نیست

شعر خوبه از تو گفتن

                          دیگه سوغاتی من نیست

من همونم که یه روزی

                          واسه چشمات خونه ساختم

واسه بوسیدن دستات

                          همه زندگیمو باختم

تو رودخونه ی قلبت

                          قایق من رفتنی بود

من از اول می دونستم

                          قایقت شکستنی بود

هنوزم در پي اونم که ميشه عاشقش باشم                                                       
مثه درياي من باشه منم چون قايقش باشم                                                   
هنوزم در پي اونم که عمري مرحمم باشه                                                   
شريک خنده و شادي رفيق ماتمم باشه                                                       
هنوزم در پي اونم که عشقش سادگي باشه
نگاهاي پر از مهرش پناه خستگيم باشه                                          
ميگن جوينده يابندس ولي پاهاي من خستس                                                      
من حتي با همين پاها ميرم تا حدي که جا هست                                                    
هنوزم در پي اونم که اشکامو روي گونم                                                       
با اون دستاي پر مهرش کنه پاک و بگه جونم                                         
بگه جونم نکن گريه منم اينجام بذار دستاتو تو دستام
تو احساس منو ميخواي منم اي واي تو رو ميخوام
خدايا عشق من پاکه درسته عشقي از خاکه
منم اون عاشق خاکي که از عشق تو دل چاکه ...

وصیت نامه ی عشق

مرا در روزی بارانی دفن کنید تا آتش قلبم خاموش گردد

و

در طابوتی بگذارید از چوب تا بدانند عشق من مانند چوب

خاکستر شد.

دستهایم را بر روی سینه ام قرار بدهید تا بدانند همیشه

دوست داشتم کسی را در آغوش بگیرم .

چشمهایم را باز بگذارید تا بدانند

همیشه چشم انتظار بودم .

صورتم را رو به غروب آفتاب بگذارید تا

بدانند عشق من غروب کرده و زندگی ام تمام شد .

مرا در آفتاب

بگذارید تا بدانند عشق من شعله ور شد

نميخوام بگم که مثل گلی...

چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...

چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...

چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم.

چون منکه اصلا دوستت ندارم...

بلکه من عاشقتم...

خیلی دوستت دارم مهربونم ...

داغ عشق شاید رنگ غربت باشه .......
شاید مثل بارون......
شایدم رنگی از حسرت داره ........
هر رنگی که هست........
گاه زیباست.......
مثل پاییز.... مثل داغ عشق.........

 فقط به تو تقدیم کردم 

دیروز با یک دسته گل رز آمده بود به دیدنم

 با یک نگاه مهربان

 .همان نگاهی که سالها آرزو داشتم و از من دریغ می کرد

 .گریه کرد و گفت دلش برایم تنگ شده

ولی من فقط نگاهش کردم

وقتی رفت سنگ قبرم از اشکهایش خیس شده بود

       دوباره تنهايي

       دوباره من و يك دنيا خاطره دوباره تنها شده ام دوباره دلم تنگ است

     به اندازه غم يك گل پژمرده به اندازه

       سوز و تب يك دشت باران نخورده به اندازه اندوه مرغي تو قفس

            دوباره صورتم نم اشك را حس كرد

            دوباره باران را به انتظار نشسته ام

                                     دوباره درد را به مداوا نشسته ام

                                     دوباره دلشوره به دل نهفته ام

                                     دوباره ميخوام بسوي تو بيايم

                                دوباره دلم هواي تو را كرده

                                            دوباره دلم هواي تو را كرده

با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش می شد لحظه ها را پس گرفت
کاش می شد از تو بود و تا تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش می شد تا همیشه با تو بود
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند
می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل
می روی تا واﮋه را باران خاکستر کنی
ثانیه تا ثانیه پلواره ویران شدن
می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو

این که از کجا و چطور شروع کنم رو نمی دونم!
اما مگه غیر اینه که "عشق" تنها با جدایی معنی پیدا می کنه عزیزم؟
تو کجا و کدوم زندگی با رسیدن دو معشوق آتشین به هم آتشفشان عشق از آشیونشون فوران کرده؟
چشماتو واکن! ببین!
مگه غیر اینه که همین دو عاشق که زندگی شون سرتاسر غزلواره های عاشقانه بود وقتی که بهم رسیدن و خیالشون راحت شد اسیر گندآب روزمرگی و زندگی شدن و حالا چشم ندارن تا همدیگه رو ببینن؟ سایه هم رو با تیر می زنن و اگه خیلی آدم باشن فقط نسبت به هم "بی تفاوت" می شن...
اما وقتی آخر یک عشق "جدایی" باشه تا ابد میشه افسانه های عاشقانه نوشت! از زندگی ای که می تونست باشه و نبود! از چشمای یار تا خود قیامت میشه تعریف کرد و زخم عشق رو دلت همیشه یادت می ندازه که یه روزی، یه جایی زیر همین طاق آسمون یه "عشقی" داشتی که وای اگه بهش می رسیدی...
عزیزم!
از من بپذیر که "عشق آتشین" فقط با فراق جاودانه میشه...
امروز تو می ری...
فردا من...
و تا دنیا دنیاست این قصه "روزگار عاشقانه ها" می مونه...

می گفت عا شقم ، دوستش دارم و بدون او هيچم و برای او زنده هستم...
او رفت و تنها ماند ....
زندگی کرد و معشوق را فراموش کرد...

از او پرسیدم از عشق چه می دانی ؟ برایم از عشق بگو....

گفت:عشق اتفاق است بايد بشينی تا بیفتد!!!

گفت:عشق آسو دگيست ,خيال است...خيالی خوش...

گفت:ماندن است ....فرو رفتن در خود است....

گفت:خواستن و گرفتن و برای خود کردن است....

گفت: عشق ساده ست ، همين جاست دم دست و دنيا پر شده از عشقهای زود....

گفت: عشق دروغی بیش نیست....

*********************************

گفتم: تو عاشق نبودی و نیستی........

گفتم:عشق یک ماجراست ، ماجرایی که باید آن را بسازی

.گفتم:عشق درد است ...

گفتم:عشق رفتن است عبور است ، نبودن است...

گفتم: عشق تضاد است

.گفتم:عشق جستجوست ، نرسیدن است...... نداشتن و بخشیدن است....

گفتم:عشق آغاز است , دیر است و سخت است....

گفتم:عشق زندگیست ولی از یه نوع دیگه.....

**********************************

به فکر فرو رفت و گفت عاشق نبوده ام ...

گفتم عشق راز است ....

راز بین من و توست و بر ملا نمی شود ....

هیچ وقت پایان نمی یابد . مگر به مرگ.....

آهی سردی کشید....

دیگه هیچی نگفت....

سرشو انداخت پائین و آروم از پیشم رفت.....

***************************

       خواب و سکوت مرداب ،        گودالي از بهانه

               يک يار بي مروت ،         يک اندوه بي پايان

                    يک مرداب حقيقي ،         از اشک برف و باران

                           اينها همه حکايت ،         از درد بي غروبند

                     از تشنه کامي عشق ،        در رفتن تو بودند

                  ما عاشقان مرداب ،       در گودال بهانه

        درگير با چه هستيم ،         با عشق و يا زمانه

   اين عشق بي سرانجام ،      گم شد ولي چه ها کرد

     دريايي دلم را ،                  مرداب بي صدا کرد

        گفتم که خسته ام من ،        يکجا قرار من نيست

             چون شعله در خروشم ،        آرامش دلم کيست

                  عشق تو را نخواهم ،          پس عاشق که هستي

                     معبود از تو دور است ،        خالي از عشق و مستي

                      قلبت شکسته آري ،       چون قلب من شکستي
 
              اين انتقام عشق است ،       نه اوج خودپرستي

           مرداب غم رها کن ،        بالي بزن به فردا
      اين انتهاي عشق است ،       جاري شدن به دريا

تو هم آهسته ببار.

دلم می خواد همیشه بارون بباره! تا هیچکس اشکهام رو نبینه.

دلم نمی خواد هیچکس  بفهمه منم  عاشق بودم،عاشقی تنها و دل شکسته.

دلم نمی خواد  هر رهگزری به خاطره اشکهام واسم دل بسوزونه.

پس  آسمون ببار که محتاج باریدن اشکهای توام!

زيباترين تصويري که در زندگانيم ديدم

نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود.

زيبــــــاترين سخني که شنيدم

سکوت دوست داشتني توبود.

زيبــــــــــاترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود.

زيــــــــباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود.

زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود.

زيبــــــاترين هديه عمرم محبت توبود .

زيباترين تنهاييم گريه براي توبود .

زيباترين اعترافم عشق توبود .

هرگز نگو ...

هرگز نگوکه دوست داری اگر حقیقتا^“ بدان اهمیت نمی دهی.

درباره ی احساست سخن نگو اگر واقعا^“ وجود ندارد.

هرگز دستی را نگیر وقتی قصد شکستن قلبی را داری.

هرگز نگو برای همیشه وقتی که می دانی جدا می شوی.

هرگز به چشمانی نگاه نکن وقتی قصد دروغ گفتن داری.

هرگز سلامی نده وقتی که می دانی خداحافظی در پیش است.

به کسی نگو که تنها اوست وقتی در ذهنت به دیگری فکر می کنی.

قلبی را قفل نکن وقتی کلیدش را نداری!!!!!

آنجا كه نسيم صبح وطلوع خورشيد ازآن سوي اقليم پرنده هاي عاشق مي رسند.

چه فرقي مي كند؟ مهم احساسي است كه انتظاررا درقلبم تداعي مي كند. حالا

ديگرپروانه هاي لاي دفترچه زمزمه دلتنگي هايم هم شاعرشده اند ومي گويند:

                     تو ازقبيله گلهاي مريمي،ازتبار عاطفه

                                                                      پس تنهايم مگذار!

بگذار بی ادعا اقرار کنم که دلم برایت تنگ می شود

وقتی نیستی دلتنگی هایم را قاب می کنم.

لحظه لحظه غروبی را که نیز دلتنگ تو وچشمان بارانی ات می شوم.

قاب می کنم تا وقتی آمدی نشانت دهم که شاید دیگر تنهایم نگذاری!!!

کاش می شد فریاد مظلومانه ی نیلوفرهای اسیرمرداب را شنید.

کاش می شد سکوت غریبانه ی گنجشکان افسرده را معناکرد

.

کاش می شد دنیا را ازدریچه ای دیگردید وواژه ها راطوردیگری تفسیرکرد.

ازتکرار ناقص خاطره ها،ازسعی بی نتیجه برای رفتن وازرفتن ونرسیدن مثل دوخط

موازی،از جدایی ها خسته شدم.

کاش می شد نروئیدن ونرسیدن به هم رانوعی موفقیت دانست.

کاش می شداحساسم رابه دست پیچکها بسپارم تابه هرکجا می خواهند

سر بکشند بی آنکه کسی مرا ناتوان خواند...